What a girl

Cześć :)

Dzisiaj zdecydowałam się poświęcić posta bardzo ważnej kwestii dotyczącej stylu ubierania się. Przechadzając się ulicami polskich miast jesteśmy w stanie zauważyć gołym okiem, że jedni ludzie wolą pozostać szarzy, nie wyróżniający się z tłumu, drudzy robią to umiejętnie - pokazują swój styl i lekko dostosowują się do trendów mody, a inni pokazują go nade wyraziście, inspirując się różnymi subkulturami. Nie mam nic przeciwko żadnemu z powyższych ugrupowań, aczkolwiek wydaje mi się, że należę do tych, którzy pokazują swój styl i inspirują się modą. Zazwyczaj chcąc nie chcąc wyróżniam się z tłumu , przez co oczy przechodni wędrują na mój strój. Kilka razy miałam okazję spotkać się z cichymi szeptami o treści: " jakie dziwadło, chyba się nie wyspała i założyła pierwsze lepsze rzeczy z szafy". Nie powiem, na pewno nie są miłe, aczkolwiek nie przejmuję się ludzkim zdaniem na tyle, żeby ubolewać nad pogłoskami wśród nieznajomych. Wczoraj wracając do domu po zrobieniu zdjęć miałam okazję spotkać dwóch panów, ok. 30-stki. Jak zwykle przeglądałam zdjęcia, które udało nam się zrobić, a w tym czasie jeden z panów zaczął do mnie mówić po angielsku. Przedstawił mi się, stwierdził, że ładnie wyglądam, uśmiechnęłam się i poszłam. Po dłuższej chwili zastanowienia stwierdziłam, że ci dwaj panowie stwierdzili, że przyjechałam z obcego kraju do Polski i robiłam sobie pamiątkowe zdjęcia. Pewnie zastanawiacie się dlaczego tak pomyśleli - to proste, nie wyglądałam jak inni przechodnie. Ot taka ciekawa forma "zaakceptowania" mojego stylu. :)

Spódniczka - C&A

Koszula - ?

Torebka - H&M

Buty - ?

Kapelusz - Reserved